Touhou105

Touhou Hisouten: Tenshi Story

posted on 02 Oct 2009 11:33 by kotorichan in Touhou105
เนื้อเรื่องของเทนชิอันที่จริงเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นท้ายสุด เหตุการณ์เกิดขึ้นหลังจากการพังของศาลเจ้าครั้งที่สอง หลังจากที่ซุยกะแย่งงานซ่อมไปทำแทน เทนชิก็รู้สึกว่างไม่มีอะไรทำ แต่แล้วทำไมทุกคนถึงมารวมตัวกันที่สวรรค์นี้อีกครั้งกันล่ะ...

STAGE 1 成仏してみます? (Seibutsu shitemimasu: จะลองไปสู่สุคติดูเหรอ?)

天子 「はぁあ。折角立て直した神社も壊されちゃったし、
再再建はあの小鬼に持っていかれちゃうし、最近ついてないなぁ」

เทนชิ: เฮ้อ ศาลเจ้าที่อุตส่าห์ซ่อมก็โดนทำลายไปซะแล้ว...แถมยังโดนเจ้ายักษ์จิ๋วนั่นแย่งงานซ่อมไปอีก เซ็งชะมัดยาด

幽々子 「お待たせ」
天子 「はい?何で貴方がここに?」
幽々子 「呼ばれたから来たわ?」
天子 「誰が呼んだの・・・ってもしかして」
幽々子 「今日は神社の起工記念の宴会をここでやるって誘われちゃった」
天子 「やっぱりあの小鬼の仕業ですか・・・。
でも今は神社に行って居ないはずですけど」
幽々子 「ちょっと早く来ちゃったからかな。
待ち合わせの時間までまだ半日位あるし」
天子 「もうしょうがないですわねぇ」
そうだ、時間があるのなら私と暇潰しをしない?」
天子 「暇なのは貴方だけの様な気もするけどね」

ยูยูโกะ: ขอโทษที่ต้องทำให้รอ
เทนชิ: เอ๋? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?
ยูยูโกะ: ก็เพราะโดนเรียก ถึงได้มายังไงล่ะ
เทนชิ: ใครเรียกมาอีกล่ะ...เอ๊ะ หรือว่า
ยูยูโกะ: ฉันถูกใครบางคนชักชวนมา โดยอ้างว่า วันนี้จะมีการจัดงานเลี้ยงที่ระลึกการสร้างศาลเจ้าขึ้นที่นี่
เทนชิ: ว่าแล้วเชียว...ต้องเป็นฝีมือของเจ้ายักษ์จิ๋วตัวนั้นแน่..แต่ถึงไปที่ศาลเจ้าตอนนี้เจ้านั่นก็คงไม่อยู่หรอก
ยูยูโกะ: ฉันคงจะมาเร็วไปหน่อย กว่าจะถึงเวลานัดยังเหลืออีกตั้งครึ่งวัน
เทนชิ: แย่หน่อยนะ...จริงสิ ในเมื่อมีเวลาเหลือเฟือแบบนี้ มาเล่นฆ่าเวลากับฉันหน่อยมั้ย
ยูยูโกะ: รู้สึกว่าจะมีแต่เธอเท่านั้นแหล่ะที่ว่าง

天子 「そんなに簡単に天界に人を入れちゃいけないんだけどねぇ」
幽々子 「大丈夫。亡霊だから」
天子 「天界は成仏した霊が住む処。貴方も成仏してみます?」

เทนชิ: จะว่าไปแล้วเค้าไม่อนุญาตให้คนขึ้นมาบนสวรรค์ง่ายๆ แบบนี้หรอกนะ
ยูยูโกะ: ไม่เป็นไรหรอก ก็เพราะฉันเป็นวิญญาณยังไงล่ะ
เทนชิ: สวรรค์คือสถานที่อาศัยของวิญญาณที่ไปสู่สุคติแล้ว เธอก็จะลองไปสู่สุคติด้วยเหรอ

STAGE 2 萃まる暇潰し (Atsumaru Himatsubushi: การฆ่าเวลาด้วยการรวบรวม)

萃香 「うぃーっす」
天子 「ちょっとちょっと、何か貴方目当ての来客が来てるわよ?」
萃香 「え?早いなぁ、まだ時間はたっぷりあるんだけど」
天子 「ま、今回は見逃してあげるけど
勝手に人を呼ばないでくれる?」
萃香 「さーてと、そろそろ集まってくる頃だからここで待つか」
天子 「って、何人呼んだの?」
萃香 「私が声を掛ければ自然と集まってくるよ。
それが私の力だから。さてどの位来るかねぇ」
天子 「酷いわね!片っ端から来る相手に暇潰しをしろと?」

ซุยกะ: ฮึ้บ..
เทนชิ: เฮ่ยๆ มีแขกมาหานะรู้ป่าว
ซุยกะ: เอ๊ะ? ไวจัง ยังเหลือเวลาอีกเหลือเฟือเลย
เทนชิ: เอาเถอะ ครั้งนี้ฉันจะทำเป็นไม่เห็นก็แล้วกัน...แต่คราวหน้าอย่าชวนใครมาตามใจชอบแบบนี้อีกล่ะ เข้าใจมั้ย?
ซุยกะ: เอาน่า...ยังไงก็เวลาชุมนุมแล้วก็กำลังจะถึงในอีกไม่นาน ก็เลยคิดว่ามารอที่นี่เลยดีกว่า
เทนชิ: หา..นี่เธอเรียกมากี่คนกันแน่?
ซุยกะ: ลองถ้าฉันได้เรียกล่ะก็ทุกคนก็ต้องมารวมตัวกันเป็นธรรมดา ก็เพราะนี่เป็นความสามารถของฉันยังไงล่ะ...ว่าแต่จะต้องรอนานขนาดไหนกันน้า~
เทนชิ: ร้ายจริงๆ! นี่เธอคิดจะให้ฉันฆ่าเวลากับพวกคนที่กำลังจะขึ้นมาที่นี่ยังงั้นเหรอ?

天子 「うんもー。あんたのお陰でやること一杯出来ちゃったわよ」
萃香 「いいんじゃん?天界は本当に暇だし、色々やって暇潰そうよ」
天子 「これからどうなるのかなぁ・・・」

เทนชิ: ให้ตายเถอะ...เพราะเธอแท้ๆ เลยทำให้ฉันต้องมาออกแรงทำเรื่องอะไรมากมายไม่เป็นเรื่อง
ซุยกะ: ไม่ดีเหรอ? ไหนๆ อยู่ที่นี่ก็ว่างจนไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นก็มาทำอะไรเพื่อฆ่าเวลากันเถอะ
เทนชิ: จากนี้ต่อไปจะเป็นอะไรกันล่ะเนี่ย...

STAGE 3 勘違いの代償 (Kanchigai no Daishou: การชดใช้เรื่องความเข้าใจผิด)


天子 「まだ小鬼の言っていた時間までは時間がある。何をしてようかな」
パチェ 「よいしょっと」
天子 「あら、遅そうな人が随分と早くに」
パチェ 「ああ貴方、この間は勘違いをしていたわ」
天子 「していましたね」
パチェ 「諸々の犯人は貴方だったのね。
余りにもオーラが出てなかったので気付かなかった」
天子 「貴方が鈍感なだけね。
しかし、本当に強い者はオーラなんかまき散らさないわ。
目立ってしまっては勝てる勝負も負けかねない」
パチェ 「もう、異変も収まったみたいだけど
私の腹の虫が収まらないから」
天子 「お、やりますかい?今回はわざと負ける意味が無いけど・・・ね」

เทนชิ: จนกว่าจะถึงเวลาที่เจ้ายักษ์จิ๋วตัวนั้นบอก ยังพอจะมีเวลาเหลืออยู่...จะทำอะไรรอดีน้า
พาเช่: โย้ช..
เทนชิ: โอ้ คนที่ดูเชื่องช้าแต่ดันมาเร็วแฮะ
พาเช่: อ้อเธอนี่เอง เล่นฉันเอาเข้าใจผิดไปเลย
เทนชิ: งั้นเหรอ
พาเช่: ตัวการร้ายที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์ทั้งหมดทั้งสิ้น คือเธอสินะ...แต่เพราะว่าเธอแทบจะไม่แผ่ออร่าออกมาเลย ฉันก็เลยไม่รู้สึกเอะใจ
เทนชิ: ก็เซนส์ของเธอมันทื่อไงล่ะ...แต่ว่านะ คนที่แข็งแกร่งน่ะเขาไม่แผ่รังสีออกไปซี้ซั้วหรอก เพราะการเป็นที่สะดุดตา อาจจะทำให้พ่ายแพ้ในศึกที่ควรจะชนะได้น่ะ
พาเช่: ตอนนี้ดูเหมือนว่าภัยพิบัติจะสงบลงลงไปแล้ว แต่แมลงในท้องฉันมันยังคอยรังควาญอยู่ไม่หาย (ยังมีบางสิ่งที่ยังทำให้รำคาญใจอยู่)
เทนชิ: เฮอะ งั้นมาลองสู้กันดูสักตั้งมั้ย? ยังไงสู้คราวนี้ก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องแกล้งทำเป็นแพ้อีกแล้ว...น่ะนะ

天子 「ふう、話にもならない」
パチェ 「むぎゅー」
天子 「結局、この後も来客が次々と来そうだから、力を温存しちゃったわ」

เทนชิ: (แฮ่ก)..ยังไม่เท่าไร
พาเช่: อูย..
เทนชิ: ดูเหมือนว่าต่อจากนี้จะมีแขกเริ่มทยอยขึ้นมาเรื่อยๆ เพราะฉะนั้นเลยต้องเก็บออมแรงไว้ก่อนน่ะ

STAGE 4 地上の人形 (Chijou no Ningyou: ตุ๊กตาของชาวโลก)

天子 「ふう、先が思いやられるわね」
アリス 「あ、居た。地震野郎」
天子 「あら人形野郎の貴方もあの小鬼に呼ばれて?」
アリス 「そうよ、その際に貴方もコテンパンにしてやろうかと」
天子 「そう、でもねぇ。貴方は勘違いをしている」
アリス 「?」
天子 「私が巫女やみんなに負けたのはわざとなのよ」
アリス 「何を負け惜しみを」
天子 「地上の生き物と勝負になる筈が無いじゃない」

เทนชิ: (แฮ่ก)..ชักเป็นห่วงกับตัวที่จะมาต่อไปนี่แล้วสิ
อลิส: โอ๊ะ..อยู่ด้วยแฮะ ไอ้ตัวทำแผ่นดินไหว
เทนชิ: โอ้...ไอ้นักเล่นหุ่นนี่ได้รับเชิญมากับเขาด้วยเหรอ
อลิส: อยู่แล้วย่ะ..ครั้งนี้ฉันจะทำให้เธอแพ้ราบคาบเลยคอยดู
เทนชิ: อ้อเหรอ แต่ว่านะ เธอกำลังเข้าใจผิดอยู่
อลิส: ?
เทนชิ: นั่นเพราะฉันแกล้งทำเป็นแพ้ให้กับพวกเธอและมิโกะต่างหากล่ะ
อลิส: เจ็บใจที่แพ้ล่ะสิ
เทนชิ: ยังไงพวกชาวโลกก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันอยู่แล้ว

天子 「もう、今日は連戦状態なんだけどまだまだ平気ね。
もっとハンデでもあげた方が良かったかな」
アリス 「これは・・・強いわー。いやー参った」
天子 「そう、余程の事が無い限り負ける事は・・・余程の事がね」

เทนชิ: โฮ่ วันนี้สู้ติดต่อกันมาหลายรอบแต่ยังรู้สึกชิวๆ อยู่เลย ต่อให้สักหน่อยดีมั้ยน้า~
อลิส: แข็ง..แกร่งมาก เรา..แพ้แล้ว
เทนชิ: ก็นะ..ตราบเท่าที่ไม่มีเรื่องอะไรที่ใหญ่โตเกินจริงเกิดขึ้นมาล่ะก็ ฉันไม่มีทางแพ้แน่..ถ้าไม่เกิดเรื่องใหญ่โตเกินจริงน่ะนะ

STAGE 5 人間の限界 (Ningen no Genkai: ขีดจำกัดของมนุษย์)

天子 「それにしても何人呼んだのかなぁ?
そんなに大勢の人が天界に集まるなんて・・・」
魔理沙 「うっす、一番乗りだ!いやぁ山登りは大変だぜ、ほんと」
天子 「残念ながら一番乗りとはほど遠いですよ」
魔理沙 「えー?だって約束の時間までまだ二時間(いっとき)はあるぜ?」
天子 「朝一に来た人が居ますから」
魔理沙 「なんだぁ、みんな大人げないな。
約束の時間よりそんなに早く来るなんて」
天子 「貴方もでしょ?そんなに早く来てどうしようって言うの?」
魔理沙 「そりゃまあ、時間を潰す事なんて簡単だぜ?」
天子 「まあね」

เทนชิ: ว่าแต่ว่า นี่มันเรียกมากี่คนกันล่ะเนี่ย? ไม่อยากจะเชื่อว่า จะมีคนมารวมตัวกันที่สวรรค์มากมาย
มาริสะ: โย้ว ถึงคนแรกเฟ้ย! เฮ้อ การปีนเขานี่ก็ลำบากใช่ย่อยแฮะ
เทนชิ: เสียใจด้วย ห่างจากอันดับแรกไปไกลแล้วค่ะ
มาริสะ: เฮ่ย..? กว่าจะถึงเวลานัดยังเหลืออีกตั้งสองชั่วโมงไม่ใช่เรอะ?
เทนชิ: มีคนมาตั้งแต่ตอนบ่ายโมงแล้วค่ะ
มาริสะ: อะไรเนี่ย ทำไมทุกคนถึงไม่ตรงเวลากันเลย เล่นมาก่อนเวลานัดแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน
เทนชิ: เธอก็ด้วยไม่ใช่เรอะ? มาเร็วแบบนี้ ตั้งใจจะมาทำอะไรกันแน่?
มาริสะ: ก็นะ...งั้นมาเล่นฆ่าเวลากันป๊ะ?
เทนชิ: นะ..

天子 「もう十分でしょう。貴方も頑張りました」
魔理沙 「うわぁお前強いなぁ。萃香に騙されたかなぁ」
天子 「?ま、手加減しなければこんなもんでしょう・・・。
さて、先に来たみんなは奥のほうで待ってますよ」

เทนชิ: พอได้แล้วล่ะ เธอสู้ได้ดีแล้ว
มาริสะ: หวา..เธอนี่เก่งจังเลยนะ..สงสัยฉันคงจะโดนซุยกะหลอกซะแล้ว
เทนชิ: ? ก็นะ ถ้าฉันได้เอาจริงล่ะก็จะเป็นยังงี้แหล่ะ...อ้อ คนที่มาก่อนเขาไปรอเธออยู่ข้างในนู่นแล้วน่ะ

STAGE 6 悪魔の世話役 (Akuma no Sewayaku: ผู้ไกล่เกลี่ยของจอมมาร)

天子 「ほんと、あの小鬼は何人呼んだのかしら?」
咲夜 「よっこらせっと。ちょっと早く着きすぎましたね」
天子 「お、地上で悪魔の世話をしているともっぱらの噂の」
咲夜 「ええ、そうですが。
神社の起工記念祭は何処でやってるのでしょう?」
天子 「奥でみんな待ってますよ」
咲夜 「そうですか。それは丁度良いですね。
私は宴会より重要な他の用事がありまして
それで早めに来たのです」
天子 「ほう。もっと早い奴一杯いたけどね」
咲夜 「へえ。みんな頭おかしいわね」
天子 「で、用事って何かしら?」
咲夜 「天界に気にくわない奴がいましてね。
ちょっと懲らしめておきたいと」
天子 「まさか、それが私じゃないとは言わせないわよ」

เทนชิ: เจ้ายักษ์จิ๋วนั่นเรียกมากี่คนกันแน่?
ซาคุยะ: เยี่ยม ถึงแล้ว! สงสัยว่าดิฉันจะมาเร็วไปหน่อยล่ะมั้ง
เทนชิ: โอ๊ะ เธอคนที่เขาลือกันให้แซ่ดว่าทำงานเป็นทาสรับใช้ของจอมมาร
ซาคุยะ: ค่ะ เป็นเช่นนั้น...งานรำลึกการสร้างศาลเจ้าจัดขึ้นที่ไหนเหรอ?
เทนชิ: ทุกคนรออยู่ด้านในน่ะ
ซาคุยะ: อ้อ ถ้าเช่นนั้นก็พอดีเลยค่ะ พอดีดิฉันมีธุระอย่างอื่นที่สำคัญกว่างานเลี้ยง ก็เลยมาก่อนน่ะค่ะ
เทนชิ: โอ้ มีแต่คนมาไวกันทั้งนั้นเลยแฮะ
ซาคุยะ: เฮ่อ สงสัยทุกคนจะเพี้ยนไปแล้ว
เทนชิ: แล้ว..ธุระที่ว่าคืออะไรมิทราบ?
ซาคุยะ: บนสวรรค์มีคนน่ารำคาญอยู่น่ะค่ะ ดิฉัยเลยคิดว่าจะมาลงโทษให้หลาบจำหน่อย
เทนชิ: หรือว่า...คนๆ นั้นจะเป็นฉันกันนะ

天子 「そろそろ疲れてきたわね。貴方、十分強かったわよ。
それなら悪魔の世話も務まるでしょうね」
咲夜 「なんという強さ。ナイフが刺さらないなんて」
天子 「天界の食べ物には体を鍛える作用があるの。
美味しさはともかく・・・」

เทนชิ: ชักจะเหนื่อยขึ้นมาแล้วแฮะ เธอนี่เก่งพอตัวเลยนะ มิน่าล่ะถึงได้เหมาะกับงานรับใช้จอมมาร
ซาคุยะ: แข็งแกร่งอะไรอย่างนี้ ไม่โดนมีดเลยแม้แต่เล่มเดียว
เทนชิ: อาหารบนสวรรค์มีผลข้างเคียงทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น ส่วนเรื่องความอร่อยน่ะเอาไว้ก่อน...

STAGE 7 幽霊の業 (Yuurei no Gou: กรรมของวิญญาณ)

天子 「それにしても勢揃いねぇ。
あの小鬼め、いったい何人天界に呼び寄せたのか」
妖夢 「うんたらしょっと。
あ、天人様、幽々子様の姿を見ませんでしたか?」
天子 「幽々子様?ああ、あの亡霊ね。
今日朝一に来てましたよ」
妖夢 「やっぱり先に来てたのね。
出かけるのなら声を掛けてくれても良かったのに」
天子 「人知れず成仏したかったのかもねー」
妖夢 「そうですか。って、ええ!?」
天子 「貴方は成仏しないの?」
妖夢 「私は成仏できないです。色々としてきましたから」
天子 「じゃあ、私がこの緋色の剣で貴方の悩みをさらけ出させましょう」
妖夢 「まあいいですけど。貴方を倒しに来たってのもありますし」

เทนชิ: ชักจะมากันเยอะแล้วนะ ให้ตายสิ เจ้ายักษ์จิ๋วตัวแสบนั่น เรียกคนมาที่สวรรค์กี่คนกันแน่
โยวมุ: โว้ว! โอ๊ะ ท่านเทพ..เห็นท่านยูยูโกะมาที่นี่บ้างมั้ย?
เทนชิ: ท่านยูยูโกะ? อ้อ วิญญาณตัวนั้นน่ะเหรอ มาตั้งแต่ตอนบ่ายโมงแล้วน่ะ
โยวมุ: ว่าแล้วเชียวมาก่อนจริงๆ ด้วย...จะออกบ้านทั้งที่ก็น่าจะบอกกันบ้าง
เทนชิ: สงสัยอยากไปสู่สุคติโดยไม่ให้ใครรู้ล่ะมั้ง
โยวมุ: อย่างงั้นเหรอคะ เอ๋!!?
เทนชิ: แล้วเธอไม่อยากไปสู่สุคติบ้างเหรอ?
โยวมุ: ฉันยังไปสู่สุคติไม่ได้หรอกค่ะ ฉันมีเรื่องหลายอย่างที่ต้องมาที่นี่ค่ะ
เทนชิ: งั้น มาใช้ดาบฮิอิโระของฉันปลดปล่อยความทุกข์ใจของเธอออกมากันเถอะ
โยวมุ: เอ่อ..เกรงใจค่ะ ธุระอย่างหนึ่งของดิฉันก็คือมาโค่นคุณค่ะ

天子 「貴方の剣・・・それは幽霊の迷いを断つ物なのですね」
妖夢 「ええそうです」
天子 「ふーん、その剣・・・誰が作ったのかな」

เทนชิ: ดาบของเธอ..เป็นดาบที่ใช้ตัดความลังเลใจในการจะไปเกิดของพวกวิญญาณให้ขาดออกไปสินะ
โยวมุ: อืม ใช่แล้วค่ะ
เทนชิ: หืม..ดาบเล่มนี้ ใครเป็นคนสร้างขึ้นมากันน้า~

STAGE FINAL 楽不可極、暇不可潰 (พึงมีความสุขควรแต่พอประมาณ เวลาว่างพึงระวังอย่าได้ใช้อย่างทิ้งขว้าง)

天子 「もう大分集まっているけど
まだ巫女が来ていないみたい・・・。
神社の起工記念だっていうのに肝心の巫女がいないなんて。
まあ、忙しいのかも知れないし・・・
それとも小鬼が誘って無いのかな。
・・・様子を見に行ってくるか」

เทนชิ:
"ส่วนใหญ่ก็มากันแล้ว...แต่ดูเหมือนว่ามิโกะจะยังไม่มา"
"งานนี้รำลึกการสร้างศาลเจ้าใหม่ทั้งที จะขาดมิโกะผู้เป็นแขกสำคัญในงานนี้ได้อย่างไงกัน"
"เอ่อ สงสัยท่าทางจะยุ่ง หรือไม่เจ้ายักษ์จิ๋วก็ไม่ได้ชวนมา..."
"..ลองไปดูหน่อยท่าจะดี"

เทนชิลงไปที่ศาลเจ้าฮาคุเรย์ เพื่อหาตัวเรย์มุ

天子 「あれ?どこに居るのかな~」
霊夢 「誰よ!ってあんたね。
何か用?やっぱり神社を奪いに来たの?」
天子 「そうじゃないの。貴方、神社の起工記念祭に行かないの?」
霊夢 「起工記念祭?」
天子 「有頂天でやるって今みんな集まってるわよ?」
霊夢 「むむむ?あー、萃香が言ってた奴かしら?」
天子 「貴方以外は殆ど集まったみたい」
霊夢 「あー。あーアレかー。へぇ、あんたがそれを誘いに来るなんて」
天子 「別に良いじゃないの」
霊夢 「だってさ、萃香は『起工記念祭と言いつつみんなで
天人を虐める祭』をやるって言って」
天子 「!?」
霊夢 「私は一度あんたを倒したからいいやって言ったんだけどねぇ」
天子 「・・・なるほどー、それでみんなノリが良かったのか。
ふっふっふ。楽しい事してくれるわ」
霊夢 「で、どうだったの?みんなにコテンパンにされた?」
天子 「勿論、全員コテンパンにしてきました。あっという間でしたわ」
霊夢 「へー、実は凄いのね。みんな立て続けに行ったんでしょ?」
天子 「そりゃ勝負になりませんよ。
貴方にだって、この間はわざと負けたのですよ?」
霊夢 「へぇ。そんな感じじゃなかったけどねぇ。
何となく、私も祭に参加したい気になってきた」
天子 「良いですね。貴方がいなければその祭も片手落ちでしょう」
霊夢 「でも天界まで行くのに時間が掛かるから・・・
先にここで祭を始めよう!」
天子 「望むところ!全員を倒して、あの小鬼の驚いた顔を見てやるよ!」

เทนชิ: เอ? ไปอยู่ที่ไหนกันน้า~
เรย์มุ: ใครน่ะ! อ้อ..เธอเองเรอะ..มีธุระอะไร? จะมาช่วงชิงศาลเจ้าไปล่ะสิ?
เทนชิ: ไม่ใช่สักหน่อย นี่เธอ..จะไม่ไปงานรำลึกการสร้างศาลเจ้าเหรอ?
เรย์มุ: งานรำลึกการสร้างศาลเจ้า?
เทนชิ: เราร่วมกันจัดขึ้นที่อุโจวเท็นน่ะ ตอนนี้ทุกคนมากันหมดแล้วนะรู้มั้ย?
เรย์มุ: หืมม.? อ้อ ยัยคนที่ซุยกะเคยพูดไว้น่ะเหรอ? (ก็คือเรย์มุนั่นแหล่ะ)
เทนชิ: นอกจากเธอแล้วเขามากันเกือบจะครบแล้วล่ะ
เรย์มุ: ออ..ไอ้งานนั่นน่ะเหรอ...เธอจะมาชวนยัยนั่นไปงานจริงๆ เรอะ
เทนชิ: ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่
เรย์มุ: ก็..เห็นซุยกะพูดว่า "ขึ้นชื่อว่างานเลี้ยงฉลองการสร้างศาลเจ้าใหม่ก็จริง แต่ความจริงเป็นงานที่ทุกคนจะร่วมมือกันแกล้งเทพบนสวรรค์"
เทนชิ: !?
เรย์มุ: ยังไงฉันก็ล้มเธอไปครั้งหนึ่งแล้ว เพราะงั้นฉันก็เลยบอกไปว่า "ดีๆ เอาสิ"
เทนชิ: ว่าแล้วเชียว  ถึงว่าทำไมทุกคนถึงเข้าขากันได้ดี หุหุหุ เล่นเอาฉันสนุกไปเลย
เรย์มุ: เป็นไงล่ะ? โดนทุกคนยำเละเลยล่ะสิท่า?
เทนชิ: แน่นอน ฉันอัดทุกคนจนแพ้เรียบไปหมดแล้ว แถมยังใช้เวลาไม่นานด้วยสิ
เรย์มุ: โอ้..ความจริงแล้วเธอเก่งล่ะสิ ขนาดทุกคนเรียงกันขึ้นไปต่อเนื่องไม่มีพักเลยไม่ใช่เหรอ?
เทนชิ: พวกนั้นไม่ใช่คู่มือฉันหรอก เธอก็เช่นกัน คราวที่แล้วฉันแกล้งทำเป็นยอมแพ้น่ะ ไม่รู้เหรอ?
เรย์มุ: เอ๋ ไม่เห็นจะรู้สึกแบบนั้นเลยนา..อยู่ดีๆ ก็รู้สึกอยากเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองครั้งนี้ด้วยซะแล้วสิ?
เทนชิ: ดีแล้ว ถ้าขาดเธอไปงานเลี้ยงฉลองคราวนี้มันก็คงจะดูไม่สมประกอบ
เรย์มุ: แต่จะไปให้ถึงสวรรค์มันก็เสียเวลา เพราะฉะนั้นมาเริ่มกันตรงนี้เลยดีกว่า!
เทนชิ: จัดให้ตามคำขอ! กะว่าพอล้มทุกคนลงได้แล้ว จะไปดูใบหน้าที่ตกใจของเจ้ายักษ์นั่นสักหน่อย!

*ชื่อของ Stage นี้เป็นการล้อเลียนเทนชิ ที่ทั้งวันไม่คิดทำอะไรเลยนอกเสียแต่ไล่อัดคนอื่น ซึ่งท่าน ZUN นำมาจากสำนวนที่มาจากภาษาจีน (เอามาแต่เพียงท่อนหลัง) คือ 「志不可満、楽不可極」 ซึ่งแปลได้ว่า "พึงอย่าเติมเต็มความต้องการจนล้น พึงมีความสุขควรแต่พอประมาณ" ซึ่งมีความหมายว่า "อันความสุขและความต้องการนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อชีวิตก็จริง แต่ถ้ามากเกินไปแทนที่จะส่งผลดีกลับจะส่งผลร้าย ดังนั้นจึงควรรับความสุขแต่พอประมาณ"

=================================================

บทส่งท้าย



อุโจวเท็น
หนึ่งในชั้นของสวรรค์ที่มีเทพบนสวรรค์อาศัยอยู่
ที่แห่งนี่ มีดอกไม้ขึ้นสวยงาม มีเสียงขับขานเพลงที่ไพเราะ พร้อมทั้งยังมีสุรารสเลิศ
โลกที่ตั้งอยู่เหนือเมฆา
ที่ซึ่งผู้คนเต้นรำกันต่อไปจนลืมวันลืมคืน
ที่ซึ่งผู้คนดื่มด่ำจนกระทั่งเหนื่อยและเผลอหลับไป



ซุยกะ: สุดท้าย ขนาดเอาทุกคนมารวมกันก็ยังเอาไม่อยู่สินะ~ น่าอายชะมัด
เทนชิ: ท้ายสุดเธอไม่ได้อยู่ดูไม่ใช่เหรอ? เฉพาะเรื่องนี้แหล่ะที่ยกโทษให้ไม่ได้
ซุยกะ: ก็ฉันเห็นว่ามีคนหลายคนที่ยังโกรธเธออยู่ เพราะฉะนั้นฉันจึงไม่อยากไปทำลายโอกาสที่พวกเขาจะได้ปลดปล่อยความโกรธยังไงล่ะ
เทนชิ: แล้วโอกาสที่จะให้ฉันได้ระบายความโกรธมันหายไปไหนซะแล้วล่ะ
อลิส: เธอนี่ก็เก่งสุดๆ ไปเลยนะ แต่ว่า..แผ่นดินไหวมันก็ใช้ได้จำกัดตามพื้นที่ ไม่ใช่รึ?
เทนชิ: ก็นะ..แต่ถึงไม่ใช้แผ่นดินไหวฉันก็ไม่คิดว่าฉันจะแพ้เธอหรอกนะ
พาเช่: คราวนี้เพราะสู้ในอาณาเขตของเธอฉันถึงได้แพ้ คราวหน้าเปลี่ยนเป็นที่ห้องสมุดของฉันแทนเอามั้ย
มาริสะ: อาจจะโดนฝังอยู่ใต้กองชั้นหนังสือที่ร่วงลงมาเอาได้
มาริสะ: แผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นในห้องรกๆ น่ะน่ากลัวจะตาย (หมายถึงห้องเก็บของในบ้านมาริสะ)
เทนชิ: ก็ไม่เสมอไปหรอกนะ เพราะถ้าไม่มีของอะไรอยู่เลย ก็จะไม่มีทางหลบของที่ตกลงมาได้เลยน่ะ
มาริสะ: งั้นเหรอ? ถ้างั้น ไม่ต้องทำความสะอาดห้องเลยก็ได้สิ?
ซาคุยะ: โอ้ ดูเข้าท่าดีนะคะ
เรย์มุ: ว่าแต่นี่มันงานรำลึกการสร้างศาลเจ้าตรงไหนมิทราบยะ? ก็แค่งานเลี้ยงสังสรรค์ธรรมดาไม่ใช่รึไง
ซุยกะ: แสดงว่าเรย์มุยังไม่เข้าใจความหมายที่รวมอยู่ในงานเลี้ยงครั้งนี้ ใช้ชีวิตอยู่ไปแบบไร้ความเฮฮาแบบนี้จะดีเร้อ?
ยูยูโกะ: ...แต่ฉันว่าของกินมันค่อนข้างจะดูธรรมดาเกินไปหน่อยนะ
เทนชิ: อ่อ ของกินบนสวรรค์น่ะไม่มีให้เลือกมากเท่าไรนักหรอก อย่างเก่งก็มีแค่ลูกท้อที่อยู่เหนือหัวนี่เท่านั้นแหล่ะ
ซาคุยะ: เพราะรู้เช่นนี้ ดิฉันก็เลยเอาปลาที่ตกมาได้ระหว่างทางตอนปีนเขามาด้วย



มาริสะ: รอบคอบจังเลยนะ
อลิส: แต่ว่า..ปลาดุกตัวใหญ่ขนาดนี้? ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะจับได้ระหว่างทาง แถมไม่พอยังแบกขึ้นมาได้ด้วย
ซาคุยะ: ขอลองทำอาหารจากปลาดุกดูได้มั้ย
ซุยกะ: เอาเล่ย เอาเล่ย!
เทนชิ: ปลาดุกนี่ มันจะอร่อยมั้ยน้า?

ทุกคนดื่มกินกันทั้งคืน ด้วยอาหารฝีมือซาคุยะ และเหล้าของซุยกะ
ปกติงานเลี้ยงของสวรรค์จะไม่ครึกครื้นถึงขนาดนี้
เทนชิรู้สึกดีใจที่ได้ใช้ชีวิตในหนึ่งวันที่ไม่น่าเบื่อ หลังจากที่ไม่เคยมานาน
ซุยกะตั้งใจจะอยู่บนสวรรค์ถึงเมื่อไรกัน
สำหรับเทนชิแล้ว การมีเรื่องสนุกให้ทำ ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น